#005. Επανάληψη "Παρά Πέντε" μήτηρ download

Διάβαζα πριν λίγες μέρες τη γκρίνια ορισμένων η οποία είχε προκληθεί από [ακόμη μία] επανάληψη επεισοδίου του "Παρά Πέντε". Καθότι και εγώ βλέπω τη συγκεκριμένη σειρά και οφείλω να ομολογήσω ότι μου αρέσει πολύ, παρακολούθησα με ενδιαφέρον τη συζήτηση. Σε κάποιο λοιπόν σημείο ένας χρήστης ανέφερε πως αντί να περιμένει πώς και πώς να ολοκληρωθεί η σειρά βλέποντας ένα ή δύο καινούρια επεισόδια το μήνα, θα κατεβάσει στο τέλος της χρονιάς όλα τα επεισόδια και θα τα δει μία και καλή.

Το ερώτημα είναι το εξής: "Απειλεί το internet τις τηλεοπτικές σειρές και τον προγραμματισμό [τηλεοπτικό, οικονομικό κλπ] της τηλεόρασης όπως τον ξέραμε μέχρι σήμερα?"

Κατά τη γνώμη μου ναι. Δεν απειλεί όμως ακριβώς την τηλεόραση και τους σταθμούς της όσο τη βλακεία ορισμένων εκ των στελεχών που δουλεύουν εκεί μέσα.

Όταν το κανάλι ως επιχείρηση που είναι προσπαθεί να μεγιστοποιήσει το κέρδος της, πρέπει να συνυπολογίζει ότι το κέρδος αυτό προέρχεται από τους πελάτες της. Και μπορεί άμεσα πελάτες να είναι οι διαφημιστικές εταιρείες [αφού αυτές τα ακουμπάνε στα κανάλια] όλοι όμως ξέρουμε πως ουσιαστικά πελάτης και δείκτης τάσης για τα οικονομικά ενός καναλιού είναι ο τηλεθεατής. Δεν μπορείς λοιπόν να μη σέβεσαι καθόλου τον πελάτη σου και να του σερβίρεις ξαναζεσταμένο φαγητό όταν αυτός έχει βάλει τα καλά του και έχει έρθει στο μαγαζί σου για να απολαύσει την σπεσιαλιτέ της ώρας.

Και έως τώρα όλα είναι καλά διότι το "Παρά Πέντε" είναι πρώτο βρέξει-χιονίσει, έχει-δεν έχει καινούριο επεισόδιο. Σου λέει ο άλλος αφού είμαι που είμαι σπίτι θα κάτσω να το δω [έτσι κι αλλιώς και τα άλλα σήριαλ δεν είναι αυτοτελών επεισοδίων οπότε πού να καταλάβεις τι γίνεται]. Επιπρόσθετα, πόσοι από το μέσο τηλεθεατή του σήριαλ ξέρουν να κατεβάζουν τα επεισόδια από το internet [αν έχουν μπει και ποτέ στο internet], έχουν τη διάθεση και την υπομονή να το κάνουν, διαθέτουν τον απαραίτητο εξοπλισμό και είναι τόσο συνειδητοποιημένοι ώστε να διαμορφώνουν τη δική τους ιδιωτική προβολή αδιαφορώντας για το κανάλι? Σίγουρα απειροελάχιστοι μπροστά στον όγκο των τηλεθεατών της σειράς. Στο μέλλον όμως?

Στο μέλλον θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο πως οι σημερινοί τηλεθεατές που είναι εξοικιωμένοι με την τεχνολογία θα είναι πολλοί περισσότεροι τόσο για ηλικιακούς όσο και για τεχνολογικούς λόγους. Οπότε θα είναι κάτι πολύ πιο συνηθισμένο το να κατεβάζεις κάποια επεισόδια του αγαπημένου σου σήριαλ και να τα βλέπεις με την άνεσή σου χωρίς διαφημίσεις σε τόπο, χρόνο και με τρόπο που θα σου κάνει τη ζωή πιο εύκολη και πιο ευχάριστη.

Τι κι αν οι συνεχώς εξελισσόμενες συσκευές εγγραφής δεν αφαιρούν τις διαφημίσεις, δεν το ένα, δεν το άλλο. Υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν οι υπολογιστές. Προκειμένου λοιπόν σε πέντε με δέκα χρόνια να μην βλέπουμε υπολογιστή αντί για τηλεόραση καλό θα ήταν τα μυαλά των καναλιών να αρχίσουν να σέβονται τον τηλεθεατή [γιατί καλά με το "Παρά Πέντε" αλλά του χρόνου θα είναι πολύ πιο ωραίο να κατεβάζω κάποιο σήριαλ παρά να στήνομαι μπροστά στο κουτί μην ξέροντας τι μου ξημερώνει] και να προγραμματίζουν την επόμενη ημέρα για τη μορφή και τη διανομή του προϊόντος τους.

Γιατί μια χαρά τα κατάφερναν ως τώρα. Όταν όμως μπορώ να δω τις καλύτερες ξένες σειρές μία μέρα μετά την προβολή τους στο εξωτερικό ή να κατεβάσω ένα σήριαλ και το να το δω μονορούφι μάλλον κάποια καμπανάκια θα πρέπει να χτυπήσουν...

#002. Πάτα το! Πάτα το!

Μέχρι πριν λίγο καιρό, στο Deal του Antenna έπαιζε ο παίχτης μόνος του και μόνος του καλούνταν να απαντήσει στις προσφορές του τραπεζίτη.

Τώρα όμως με το Super Deal, ο παίκτης έχει μαζί [?] του και όλο του το σόι. Βλέποντας λοιπόν όλο αυτό το αλαλούμ με τους συγγενείς να συμμετέχουν στο παιχνίδι μπορούμε να βγάλουμε πολλά χρήσιμα συμπεράσματα αλλά πιο πολύ το εξής και ειδικά στις περιπτώσεις όπου ο παίκτης είναι το παιδί και το σόι περιλαμβάνει μανάδες [τα αυτά ισχύουν και όταν παίζει ο σύζυγος και συμμετέχει η σύζυγος]:

οι Έλληνες έχουν γίνει [ή μήπως ήταν πάντα???] ένας λαός ο οποίος προτιμά τη σιγουριά του και το βόλεμά του χωρίς να είναι διατεθιμένος να αναλάβει κανέναν κίνδυνο προκειμένου να φτάσει κάποια στιγμή το στόχο του.

Το χειρότερο όμως είναι ότι οι γονείς και οι σύζυγοι, δηλαδή οι άνθρωποι οι οποίοι υποτίθεται ότι είναι δίπλα μας για να μας στηρίζουν και να μας δίνουν φτερά, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να μας τα κόβουν και μας εμποτίζουν με αυτή τη νοοτροπία του άκοπου και ακίνδυνου βολέματος. Και εξηγούμαι:

όταν πηγαίνεις να παίξεις σε ένα τέτοιο τηλεπαιχνίδι ξεκινάς με το εξής δεδομένο: ΔΕΝ χάνεις τίποτα. Έχεις πάει να κερδίσεις όσο το δυνατόν περισσότερα αλλά σε κάθε περίπτωση δεν πήγες εκεί βάζοντας λεφτά από την τσέπη σου οπότε το να κερδίσεις κάποια χρήματα περισσότερα ή λιγότερα λίγη πραγματική διαφορά κάνει.

Για όσους γνωρίζουν τους κανόνες του παιχνιδιού, ο παίκτης από ένα σημείο και μετά μένει με κάποιες βαλίτσες που δεν έχουν ανοίξει και με μία προσφορά από τον τραπεζίτη. Όταν έχεις ακόμη στο παιχνίδι ποσά της τάξεως των 200.000 και 500.000 ευρώ, προσφορά 40.000 ευρώ και πρέπει να ανοίξεις ακόμη 2 βαλίτσες για να πάρεις την επόμενη προσφορά έχεις να σκεφτείς το εξής: ότι για να βγάλω από το παιχνίδι και τα δύο μεγάλα ποσά πρέπει να είμαι τόσο γκαντέμης που ό,τι και να κάνω χαμένος θα βγω. Τις πιο πολλές φορές ο παίχτης σκέφτεται λογικά και θέλει να ρισκάρει. Έλα όμως που πέφτει πάνω του η σύζυγος, η θεία, η μάνα και αρχίζει τα "Πάτα το! Πάτα το!" λες και ο παίχτης εκείνη τη στιγμή αντιμετωπίζει το υπέρτατο δίλημμα της ζωής του. Και είναι πραγματικά εκνευριστικό το πόσο γρήγορα αρχίζουν οι πιέσεις ενώ οι συγγενείς βλέπουν ότι οι πιθανότητες ο άνθρωπός τους να φύγει με ένα κάρο λεφτά είναι πολλές. Αντί να του δώσουν κουράγιο [πομπώδης έκφραση όταν μιλάμε για τηλεπαιχνίδι αλλά δεν μπορούσα να βρω καλύτερη] και να τον ωθήσουν να ρισκάρει - όχι σε βαθμό παράλογο αλλά αν δε ρισκάρεις και λίγο τι πήγες να κάνεις εκεί και στο κάτω κάτω αν χάσεις έχασες - όλοι προσπαθούν να τον πείσουν ότι πρέπει να σταματήσει εκεί το παιχνίδι ώντας τόσο σίγουροι ότι στη συνέχεια όλα θα χαθούν.

Και είναι τόση η @#$%^&*& της ελληνίδας συγγενούς που όταν ένας παίχτης συνέχισε το παιχνίδι, ρίσκαρε και έχασε, αυτή του είπε: "Στο είχα πει εγώ"!!!!!

Το πραγματικό πρόβλημα όμως δεν είναι το Super Deal. Είναι ότι βλέπουμε πρώτη φορά τον τρόπο που λειτουργεί η ελληνική οικογένεια μπροστά στην ευκαιρία του χρήματος και κατανοούμε τρομακτικά πράγματα. Τι άνθρωποι βγαίνουν άραγε από οικογένειες που καταδικάζουν το ρίσκο και όχι απλά δε δείχνουν κατανόηση αλλά είναι έτοιμες να σου την πούνε μόλις παραβείς τις "σοφές τους συμβουλές"?

Πόσο στέκει στην Ελλάδα το "πίσω από κάθε μεγάλο άνδρα κρύβεται μία σπουδαία γυναίκα" όταν η μέση σύζυγος προσπαθεί να ευνουχίσει το αρσενικό δημιουργώντας του απέχθεια προς τον κίνδυνο που στο κάτω κάτω αυτός ο κίνδυνος θα δημιουργήσει συνθήκες για ένα καλύτερο και ευτυχέστερο [ΚΑΙ πλουσιότερο] μέλλον?